Op deze prachtige dag werd de nieuwe versie van de Witte Brug officieel geopend door de HID van Rijkswaterstaat mevrouw Ineke van Hee, de Heemraad van het waterschap Rivierenland dhr Goos den Hartog en ondergetekende:

" Dames en heren, geachte aanwezigen,

Ik heb al vaker laten doorschemeren dat de locatie van de Witte Brug voor mij altijd een bijzondere is geweest.

In de eerste plaats omdat het historisch gezien een interessante verbinding is tussen de Alblasserwaard en Dordrecht. Een eeuwenoude verbinding, want de Veerweg was er al in de Middeleeuwen en behoort daarmee tot de oudste verharde wegen van de streek. In 1683 werd een vergunning verleend voor tolheffing om bestrating van de weg te kunnen bekostigen. Vermoedelijk is in 1781 als overgang over een van de weteringen in deze omgeving al een wit geschilderde houten brug gebouwd. Aan het einde van de Veerweg bij de rivier - de Merwede - was het veer naar Dordrecht lange tijd een belangrijke schakel tussen stad en achterland. Tot de brug tussen Papendrecht en Dordrecht in 1967 deze functie voor het gemotoriseerde verkeer overnam.

In de tweede plaats is de locatie bijzonder omdat het zo’n opvallende overgang is tussen stedelijk en groen gebied. Wie Papendrecht op deze manier verlaat, wordt al snel ondergedompeld in de uitgestrekte, groene natuur van de Alblasserwaard. Met het oversteken van de A15 kun je in enkele seconden hectiek verruilen voor de rust die ook geliefd is bij fietsers, wandelaars en natuurliefhebbers. 

Niet alleen die toegang tot de natuur maar ook de oude witte brug zelf was behoorlijk populair bij bewoners van de omgeving en inwoners van de regio. Weliswaar heb ik de foto niet zelf gezien, maar Stichting Dorpsbehoud Papendrecht heeft een foto van jeugdige waaghalzen die het zelfs aandurfden de bogen te gebruiken voor spannende wandelingen. Verder heb ik me laten vertellen dat de toenmalige Rijkspolitie uit Oud-Alblas de brug wel gebruikte als uitkijkpunt om eventuele stropers te signaleren.

Voor velen was het dan ook best even slikken toen de sloop werd ingezet en hier enige tijd een soort  leegte restte. Maar eerlijk is eerlijk, de brug was niet hoog en breed genoeg meer, de constructie was echt versleten, onderhoud was niet langer verantwoord en zo werd afscheid onvermijdelijk. De belangstelling die de sloop trok, onderstreepte voor een laatste maal de populariteit en de mate waarin publiek uit de regio geïnteresseerd was in de brug. Die sloop was op zich ook een behoorlijk spectaculaire gebeurtenis.

De stemming boog in hoog tempo in positieve zin om toen de werkzaamheden eenmaal het stadium van opbouw bereikten en in vrij korte tijd de nieuwe brug verscheen. Zeker omdat deze tot tevredenheid van velen sterk lijkt op de vertrouwde brug met de kenmerkende en beeldbepalende boog en de witte kleur.

Eerder is in Papendrecht overigens voor een vergelijkbare oplossing gekozen, toen de ook al karakteristieke (groene) toegangsbrug tot het Slobbengors aan vervanging toe was. Ook daar is tot tevredenheid van vele inwoners gekozen voor een replica.

In beide gevallen is uiteraard wel van de gelegenheid gebruik gemaakt verbeteringen door te voeren. Bij de Witte Brug komen die vooral neer op verbreding en verhoging waardoor de veiligheid flink verbeterd is. Toch is het een stille wens van de gemeente of hierin toch niet nog een stapje verder gezet kan worden.

Tijdens de uitvoering van de werkzaamheden zorgde Rijkswaterstaat voor fietsers voor een tijdelijke brug. Dankzij zulke inspanningen van verschillende partijen is de ‘overbruggingsperiode’ goed verlopen, het werk volgens planning gerealiseerd en mooi op tijd opgeleverd.

Het oorspronkelijke Veerwegviaduct draagt nu de officiële naam ‘Witte Brug Papendrecht’. Naar mijn verwachting wordt het daarmee nog meer een herkenbaar, karakteristiek herkenningspunt of zelfs een icoon voor passerend verkeer op de A15.

Ik wil iedereen die heeft bijgedragen aan de totstandkoming van deze nieuwe Witte Brug hartelijk danken voor de inspanningen, ik hoop dat we hiermee weer zo’n 75 jaar vooruit kunnen! "