Als voorwoord in het boekje van auteur Chr. Meijers over de in de oorlog boven Papendrecht neergeschoten en neergestortte Lancaster schreef ik het volgende:

Voorwoord - Opdat zij niet vergeten worden. Van crash tot monument. Een geschiedenis van 1944-2004 - Chris Meijers

Duizenden dappere bemanningsleden voerden tijdens de Tweede Wereldoorlog talloze geallieerde vluchten uit boven de hoofden van de bevolking van Papendrecht. Vluchten die na vijf lange jaren in belangrijke mate bijdroegen aan de bevrijding van bezet gebied.

We hebben allemaal gehoord en gelezen over dergelijke acties van de geallieerde legers, over inzet van vliegtuigen en allerlei andere oorlogsgebeurtenissen. Maar wanneer we geconfronteerd worden met tastbare getuigenissen, bijvoorbeeld voorwerpen of verhalen van mensen die de gebeurtenissen hebben meegemaakt, dringt de impact pas echt door.

Ik merk dat persoonlijk en zie het vaak om me heen. Bijvoorbeeld tijdens de jaarlijkse overdracht van het oorlogsmonument op de Algemene Begraafplaats van de ene klas uit het basisonderwijs aan de volgende klas. De kinderen kennen de oorlog uit de geschiedenislessen en soms via hun grootouders. Maar wanneer ze ervaringen horen van mensen die het zelf hebben meegemaakt, wanneer ze het oorlogsmonument of oorlogsmaterialen met eigen ogen zien, maakt het pas ècht indruk.

Diezelfde hevige impact hebben de gebeurtenissen met de Lancaster bommenwerper die in juli 1944 in Papendrecht crashte. Van de start van de fatale vlucht tot het verschijnen van dit boek is er veel gebeurd met en rondom het vliegtuig.

Auteur Meijers heeft alle gebeurtenissen en feiten minutieus verzameld. Hij geeft in dit boek de betrokkenen letterlijk een gezicht en brengt de strijd – waarin de bemanning bijdroeg aan onze bevrijding - tot leven. We lezen over de gebeurtenissen in de fatale nacht, over voorwerpen, zoals een vliegenierscap, over de berging van het vliegtuig en over emotionele momenten en ontmoetingen.

Zelf heb ik sterke betrokkenheid gevoeld bij het verhaal van Lancaster ‘Popeye’, zijn bemanning, hun strijd en hun lot. Dat kreeg extra dimensie doordat ik als burgemeester de leiding en verantwoordelijkheid had over de bergingsoperatie. Als burgemeester maar ook als historicus heb ik het belang onderkend van het ter plekke inrichten van een ‘Lancasterplein’ met een tastbaar monument, vormgegeven vanuit onderdelen van die lancaster en met daarbij, wat mij persoonlijk betreft, dat korte zinnetje met zoveel diepgang en betekenis:

                      “wij zullen hun steeds blijven herdenken”.

De auteur, maar ook de mensen achter de Stichting Lancaster Popeye, houden met hun bijdragen de nagedachtenis aan de dappere bemanning op waardige wijze in ere.

Naast waardering voor hun werk, spreek ik de verwachting uit dat Papendrechters, bewoners van de omgeving en andere geïnteresseerden met even zoveel waardering kennisnemen van de gebeurtenissen die deel uitmaken van de wereldgeschiedenis en van de historie van Papendrecht in het bijzonder. 

C.J.M. de Bruin,

Burgemeester van Papendrecht