Terug van onze paar dagen in Parijs zijn we uiteraard aanwezig bij de dodenherdenking.

De stille tocht vangt aan bij de R.K. kerk en voert naar het monument op de begraafplaats. Iedere keer weer raakt deze gebeurtenis me. Het is onvoorstelbaar welke offers er in het verleden, waar ook ter wereld, gebracht zijn om onder het juk van onderdrukking en terreur uit te komen. Maar nog steeds is er (zinloos) geweld, terreur, onderdrukking en uitbuiting in deze wereld; nog steeds gaan we er, als het ons niet direct treft, vaak luchtig mee om. Zal de mensheid het dan nooit leren ?